CluT tE ReD

Ang daming laman ng ulo ko ngayon pero I can't collate them together to make a good post. Too many topics pero walang katawan. I don't how to elaborate pero gusto kong ilabas. Pero sige na nga. I'll try.

Topic 1:

How can you assess kung happy ka pa sa work mo? Actually hindi ko nga alam. I like the work atmosphere (sometimes hindi masyado haha), okay at masaya kami ng mga katrabaho ko and I have a good boss. Ang ayoko lang 'yung sahod haha. Saka maliit lang 'yung nakikita kong room for improvement here. Parang pang bedspacer lang, u-belt style.

There are times kasi na pag-pinaguusapan na 'yung career parang lumulubog ako ng very light lang naman lalo na pag-usapang sweldo. Pwede bang next topic na lang? Haha.

Topic 2:

Will you pursue a friendship when you feel that its not healthy for the both of you? Now, I am not really comfortable with our set-up and I think ganun din siya. I am partnered and all I wanted is friendship. At alam niya 'yun. I  think he's just hopeful that one day things will turn on his favor kaya siguro he keeps on holding on.

I really like to make friends especially sa mga taong katulad ko. Feeling ko kasi hindi ako istranghero and we can relate to each other. I'm so thankful naman nung nakilala ko siya, and one of the things na pinasasalamatan ko is 'nung inintroduced niya ko sa circle of friends niya. Masaya silang kasama and i really enjoy their company. Napalapit na din ako sa kanila kaso kasi minsan I feel na ginagawa na niyang dahilan 'yung mga friends niya para pumayag ako sa gusto niya.

Topic 3:

Living inside the closet. Nasa loob pa rin ako ng aparador pero bukas na ang pinto haha. Hindi kasi kumpleto ang saya kapag nasusuffocate ka na ng naptalina. The hardest part eh 'yung umamin ka sa pamilya mo na mag-aapat na taon ko nang pinaghahandaan. Ang dami kasing nagiging limitasyon, ang daming pwedeng masaktan. Pero kailan pa Keso? Kailan pa?

Minsan sabi ko na lang sa sarili ko, kailan kaya ako icoconfront ng magulang ko at sasabihin saking, "Anak, wag ka sanang mabibigla, pero isa kang bakla.."

At sana nga, kahit sa anung paraan man nila matuklasan ang lihim ko, maging okay pa rin ang lahat. =']

Sampu!

We're turning 10 tomorrow. 10 months. haha. I can't help but get excited. Alam niyo naman siguro na sa ganitong mundo parang mabilisan lang ang mga bagay na ganyan. That's why I can say I'm proud of it. This is by far my longest relationship. And I'm looking forward for more months or probably years with him. =]

Dahil wala naman akong pending at para hindi mabagot sa kinauupuan ko, I made that number 10 above from a lyrics of a song. Ang cute kasi ng kanta para sa tenga ko and hopefully magustuhan din sana niya. I'll put that in a card form tapos ididikit ko sa tsokolate. Ayiee haha. For tomorrow we will be watching Hunger Games. Teka mukhang kay Katniss pala ako excited hehehe. Tapos nun dinner, tapos.. . tapos.. 'di ko pa din alam ang kasunod.  =]

Mango Bravo

Whenever I feel unwell (unwell meaning may topak, sumpong, masakit ang ulo, malungkot, bigo or frustrated) I crave for something to eat. Haist ang hirap magkontrol sa pagkain especially pag madalas dumalaw ang ganitong mga pakiramdam. Ngayon eto ang gusto ko... Mango Bravo! haha. Kahit isang buong cake lang, hindi naman lahat yan. =]

Iniimagine ko pa lang eating a slice of that cake, napapangiti na ko. Tapos dagdagan ng matapang at makremang kape. Ayan medyo nagiging okay na ko. Pero panandalian lang 'to. Kailangan ko 'yung tunay. Hahaha.

Food never fails me to feel okay. Kaso minsan hindi pangmatagalan ang effect. Teka. Parang may kulang. Pwede bang mag add-on? Kailangan ko ata ng kausap. Kausap para sa usapang wala lang. Kung ano lang ang pumasok sa utak. Hanggang sa matalo ng tamis ng cake at tunawin ng kape ang anumang 'di kaaya-ayang pakiramdam.

Times Like This

Woooooooooooaaahh! pwede sumigaw? haha. di ko alam why this day seemed toxic to me. Idagdag pa ang frequent visits ng mga raliyistang brain cells sa ulo ko. Ansakit. Amp. Advil please..

Whenever I get this feeling of being toxic, dinedemonyo na naman ako ng mga katanungan sa isip ko. "Ito ba ang gusto kong mangyari sa buhay ko?" o kaya "Kung hindi ko gagawin ngayon, kailan pa?". Naks. Seryoseryosohan daw. Right now ang gusto ko muna ay mag-unwind ng bongga. Kaso nakakalungkot naman mag-unwind mag-isa. Karamihan ng isinasama ko, kung walang oras, walang pera haha. Amp. Sawa na nga ako actually magtampo sa kanila pag 'di sila nakakasama. Iniintindi ko na lang. =]

Sana naman before matapos ang work day na ito, nawa'y mawala ang sakit ng ulo ko at maging masaya ang aking mundo haha. Looking forward na lang for a good dinner at magandang aura sa gym maya. lol!

Bissextile Day

Yesterday, February 29, 2012, kahit marami akong pagod galing sa maalinsangang fieldwork I still decided to meet kulot. Siyempre naman. Date mode uli kami and this time siya ang taya kaya pabor sa akin hehe. As usual kain muna kami then nagkulitan lang habang hinihintay ang 10pm na screening time ng The Devil Inside. Ewan ko ba kung bakit mas peg naming manood ng horror movies kesa sweet-sweetan. Last full show na kaya konti na lang ang tao, malakas na loob naming magholding hands at sandalan. =] 

The movie was good kaso bitin nga lang talaga. 'yung tipong "yun na 'yon? tapos na?". Kaya kahit ng roll na ang credits 'di pa din kami tumayo dahil baka may pahabol pa. After 5 minutes, wala na talaga. Kaya lumabas na kami. On our way out, tingin muna ako sa harap at likod. Clear. Then stole a kiss from my wako. Smack lang naman. 'Di nga lang sakto sa lips kasi mabilisan lang talaga haha.

Ako at si Kulot. =]

At pababa na kami mula sa tuktok ng mall when we noticed these two guys, siguro ung isa early 30's and the other one on his late 30's. Magkatabi bumaba sa escalator ahead of us. Though 'di sila magkaholding hands but we felt there's something between them talaga. Something sweet. Then I asked kulot, "tingin mo aabot kaya tayo ng ganyan?" "Sana.." sabi naman niya. Mixed emotions ako kasi I was expecting a sweeter reply, 'yung tipong "Di siguro.. siguro higit pa diyan" then tingin sa mata ko hahaha. Pero happy naman ako. Promise. =] Bagabag nga lang ako ng very light kasi nasabi niya sakin, "wako pagpray mo ako bukas, sana makapasa ako ng interview for Libya". Natahimik lang ako at tumango. Ayoko naman maging sagabal sa future niya. Dinapuan ako ng four seasons of loneliness. Pero kailangan kong intindihin. I know makakabuti naman 'yun sa kanya. I trust him. Kailangan ko lang siguro magadjust at sana andito pa siya sa unang taon naming dalawa. =']

Moments of Impact

It’s our Annual Convention again. 25^th year anniversary ngayon ng company. Isa ‘to sa most awaited event every year wherein selected employees of our company nationwide gather together. Muntik na nga ako hindi makasama dito dahil sa cost cutting. Thanks to my boss kasi she was able to back me up to join the event at talagang sumugod pa siya sa HR hehe. Happy ako not solely because makakasama ako but the fact naipaglaban ako ng boss ko, it was really something for me.

It was a 2D1N event held at Timberland sa tuktok ng San Mateo Rizal. Ang ganda ng venue, captivating ang view at ang class ng dating hehe.

Day 1. Ayon ng start ang event at exactly 8:00am at natapos na around 7:00pm. Nakakapagod pero naging masaya naman lalo ng ng nagpalipad na kami ng sky lanterns at nilaunch ang fireworks. Pero hindi natapos dito ang lahat siyempre hindi mawawala ang inuman. Bago ‘yun nakuha pa naming magswimming at magsauna. Actually group lang namin ang naglakas loob na gumawa nun. Sobrang saya, sa pool pa lang sumakit na tiyan namin sa katatawa sa mga kwentuhan, kulitan at siyempre di mawawala ang pichuran. After swimming we proceeded to the sauna, unfortunately nagiisang lalaki? lang ako sa group. Buti nakijoin ‘yung isa kong roommate na katulad ko din at may nakachikahan ako sa sauna. Sayang lang wala akong maaaura hahaha.

After magshower at makapagfreshen up, inuman session na. =] Umakyat muna kami sa bar too see kung marami pa bang tao at kung sino pa pwedeng maaya. Nagwarm up ng isang bote ng san mig light at pumunta na sa room. Sinimulan ang inuman proper ng pichuran. Ewan ko ba kung anung ligaya nakukuha namin kapag nakikita namin ang aming sarili sa screen ng camera. Lalo na kung may panalong pose ka pa haha. At binuksan na ang the Bar at chichirya, maya maya naki-room kami sa iba at nakiinom ng tequila, red wine at brandy pa. Sobrang kulitan. Bonding moments talaga. Dumating pa ang iba at kahit di masyadong magkakakilala enjoy lang sa inuman. Sayang nga lang ang lemon at asin, walang body shots na narating haha. Ala-una na ata natapos ang inuman, deretso na sa kwarto, dala ang saya ng kulitan.

Day 2. Sarap pa matulog pero kailangan ng gumising. May kumatok sa aming pintuan. Si Tine pala, isa sa ka’close ko sa group.

Hindi mo pa b alam?

Ang alin? sabi ko naman.

Earlier before I woke up may narecieve silang unexpected call. “Uwi na ako.. uuwi na ako.. tama na..” sabi ng friend namin sa kabilang linya. Kaagad agad siyang nagimpake. Her mom passed away. Sobrang nakakashock.

8:30am. Start of another set of lectures and activities sa convention. Ewan ko ba, sobrang affected din kami. Kung ano ‘yung sinaya namin kagabi biglang lungkot naman ng umaga. Buti na lang half day na lang ang event at nag-uwian na kami around 2:00pm. Sa aming pag-uwi madami akong napagisip-isip..

Sucker Punch

Kainis. Di ako nag-enjoy kumain. Sakit ng nguso ko! Amp.

It seems a long time ‘nung huli akong nagpost. Busy busy’han ata ako. Wala pa kaming internet connection sa bahay. At kung anu-ano ang nangyari. At may dalawang bagay na nananatili pa rin sa utak ko.. Idaan na lang natin sa memorable lines..

“Hindi ka pala makakasama sa event..”

Ang mga linyang iyan ay dulot ng epekto ng cost cutting. Kala ko ‘nung una joke lang. Totoo pala hehe. May event kasi ang company sa Timberland. Sa konting natanggal sa list, nakasama pa ko doon. Para ‘kong batang naiwan papuntang outing. Pagkatapos kong mageffort kumuha ng sizes ng polo shirts nila for the event. Amp.  Di naman ako bitter. Naiintindihan ko naman kaso sayang ang libreng polo shirt. Magbabayad tuloy ako haha.

“Putang-ina mo, paano kung namatay ako?!” *pak*

Nashock naman ako dito. I was on my way home ng pagbaba ko sa sinasakyan kong FX, biglang may dumaan na motor sabay sa bukas ko ng pinto. Tinamaan ang nakamotorsiklo at sumubsob sa nakaparadang Revo. Kinabahan talaga ko ‘nun. Pagbaba ko sa FX sinalubong  ako ng rider at sinabi ang linya sa itaas sabay suntok sa mukha ko. Shit! Putok ang nguso ko. I felt guilty din naman kaya hindi na ko lumaban. Mali ‘yung binabaan ko. Saka malaki kasi si kuya. No match talaga. May itsura pa naman siya hehe. Buti na lang hindi nagpasa ang mukha ko. Pinuntahan ng rider ‘yung FX driver pero tumakbo na. Ayon, di pa rin ako umalis agad at hinintay ang mga susunod na kaganapan. Gasgas ang Revo. May galos ang rider. Walang pulis na dumating. Nang nahimasmasan ang rider, nag’sorry naman siya sakin at kami’y naghandshake. Tanga ko ba? Tingin ko mas okay na ‘yun kesa magkagulo pa. Sabay walk-out pauwi ng bahay..