ENTANGLED

Every beat feels so good

No words to explain

This blissful mood

A scalene of cruel chance

Now & yesterday

Gone out of hands

Love is what I'll fight for

Embrace me Now,

Don't let me go.

Espesyal

August. Dahil siguro ito 'yung birth month ko kaya espesyal para sa akin ang buwang ito. Pero ngayong taon, hindi lang siya espesyal. Maybe one of the most memorable.

This month, I personally met someone. We've been following each other on social media for more than a year or two prior to our meet up. Support buddies pa nga kami eh. Everything went well on our first meet up. Magaan ang loob ko sa kanya and I can say that time I already like him.

Nagkita pa kami uli for the second time. Mas komportable sa isa't isa. Masaya sa mga kwentuhang hindi ko na matandaan. All I can remember was I'm with him and he's with me. Happy. We spent the night together and it was so much special. At nasundan pa uli iyon. Sabi ko sa sarili ko, sakin na lang siya. There's something that makes him so special to me.

Kaso may mga bagay na planado na. Minsan nagiging komplikado ang hindi naman dapat. Alam ko naman bago pa 'yung second time kami nagkita may gusot na. Pero minsan lang ako makaramdam ng ganun. Sobrang sarap sa pakiramdam. Kaya I took the risk. Hopeful ako na pwede pa namang maging okay ang bagay bagay sa aming dalawa. Kung hindi man ngayon, siguro darating din ang tama naming panahon. :')

(My) LOVE & MISADVENTURE

Taking a risk. Enjoying the moment. Thankful. Hopeful. :')

Tuliro

What to write? Hmmm... Nothing in particular..

Gusto ko lang sana ng kausap. Or kahit makikinig lang. Di ko alam why i feel so emotional right now. Natrigger ata ito ng pagdating ng 2014. Siguro kasi ang dami ko pang gustong mangyari sa buhay. Marami pa ko gusto maexperience at matupad. Marami pang hindi natutupad.

Magulo utak ko ngayon. Sabi niya, gusto ko na ng bahay na may malaking banyo. Gusto ko ng trabahong tutupad sa mga pangarap ko. Gusto ko ng malaman ng pamilya ko kung ano ako. I want to be free. I want to help my family support my sister. Gusto kong maenjoy na parents ko 'yung pagtanda nila. Gusto kong magkaroon ng anak. Gusto kong maging tatay. Gusto ko magkaroon ng masayang lovelife. Gusto kong maging priority. I want someone who'll look after me. Someone I can look after too. Someone na mararamdaman ko na di ako mag-iisa. Gusto ko magkaroon ng magandang buhay, ng masayang buhay. I want to feel normal. I want a happy normal life.

Ang dami kong gusto pero parang mas marami atang mga holdbacks sa tabi ko. Takot ako mareject. I don't want to disappoint my family or loved ones. I'm afraid of risks. Ayoko na ng heartaches. Ayoko makasakit. Ayoko mapahiya. I don't want to be a failure. Parang mahirap makuha ang complete happiness. Maraming villains, wicked witches at obstacle course.

Next year, bente otso na ko. Malapit ng grumaduate ang edad ko sa mga numero ng kalendaryo. Pero parang kulang na kulang pa ng achievements ang buhay ko. Madalas pa rin 'yung mga gabing maraming tatakbong issues sa isip ko. Nights of emptiness and longing. Emptiness dahil di ko maintindihan ang nararamdaman ko? Longing for something na natunghayan ko lang sa buhay ng iba. Na sana, maranasan ko rin. Alam ko naging mabait naman akong tao.

But don't get me wrong. I feel blessed pa rin naman. Hay ang gulo ko, basta. Blessed in other ways. Hindi lang siguro sa paraang gusto ko. Hope mag-intertwine na lang yang mga ways na 'yan para lahat masaya. Kayo ng bahala Bro sa'kin ah. Hope this coming year would be a lot better. I'm not asking naman po for better things. I WANT A BETTER ME. A better me na mas malakas ang loob, mas matapang at mas matatag. Mas nag-iisip at less emotional. So please help me Bro. :')

dou.(b).ghnu.ts

Matagal akong nawala sa mundo ng blog. Ewan ko ba kasi bakit ang hirap mag-upload ng pics sa laptop ko kaya madalas kinatatamaran ko na magpost. Anyways, di tungkol diyan 'tong post ko. Kwento ko na..

It's his birthday. 7th of December. Di ko alam how to surprise him or kung ano 'yung pwede ko gawin to make him happy considering nasa Libya siya at andito ako sa Pinas. Our only communication is through twitter, fb and bbm. Walang calls o kahit skype. Tapos 2015 pa balik niya. Ang hirap pala.

I got out late sa office dahil may extra curricular activity pa kaming ginawa. I thought of buying a cake for him then picturan ko na lang saka ko ipadala sa kanya. Unfortunately, wala na ko naabutang cake (meron naman pero mukang di masarap at di attractive hehe) at biglang naisip ko ang doughnuts. We used to buy doughnuts before nung dito pa siya, kaya i thought may sentimental value ang doughnuts. So pinagana ko ang utak ko kung paano siyang magmumukang special and somewhat personalized. Salamat sa mga pink and glittery number candles na nadayo ko pa sa kung saang branch ng nbs at photo editor sa phone ko. Poof! 'Yan ang kinalabasan. So I posted the pic on twitter and I got excited kung ano magiging reaction niya. He favorited it and message me naman. Kaso parang may kulang. Actually hindi ko rin alam kung ano. Because of that, every now and then I checked his fb timeline. Mukang wala ata dun 'yung hinahanap ko.

Dahil sa kahahanap ng di ko alam, bumagsak ako dito sa isa sa mga wall posts niya.

Bigla lang ako napaisip. Ako ba 'to? Di kasi baby ang tawagan namin. This was posted 2 days before his birthday kaya inisip ko, may ginawa ba kong something two days ago? Wala ako maalala e. So I browsed the comments under that post, and this comment below got my attention.

Bigla may sumipang kung ano sa dibdib ko na mas malakas pa sa espresso shots. Pero kinalma ko pa rin ang sarili ko. I checked the other comments and there are few likes kasama yang message na yan. Then I wonder kung sino ang naglike baka kasi common friend lang nila. Pero hindi pala. It was him. So.. mula ng mabasa ko yan kanina hanggang ngayon di pa rin ako mapakali. Am I acting normal? O praning lang ako? Gusto ko sanang itanong kaso ayoko naman umepal muna sa special day niya. Haay. Ako ata ang nasurprise sa ginawa ko. Kung false alarm lang ito, sana pagising ko bukas, extinguished na itong sipa sa dibdib ko..

ANX·I·E·TY [ang-zahy-i-tee]

There she goes again. This queasy feeling. The feeling of being uptight and uneasy. I feel irritated for no reason. I want somebody to talk to but half of my mind tells me to just shut up and stay alone, listen to music and let the feeling fade. She's been visiting often lately. Disturbing me when I'm alone, especially before I sleep. I don't know why and what triggers her. I feel alone, i feel empty. But still, I must manage to be "happy".

Si Moreno Dad with Carpeted Chest

Sorry nakalubog siya diyan sa tubig. Siya yang may hawak ng bottle :p. He may not be that good looking pero malakas ang appeal niya lalo na when he plays with her daughter. Dagdag pogi points haha. Actually hindi siya sinasadya na mapasama diyan sa pic pero okay na rin, at least my souvenir. Di din naman siya ang main topic nitong post ko haha.

For almost four years I've been working dito sa company x, ngayon lang kami nagkatime mag-out of town as a team. Siyempre masaya. More than two months ata itong pinaghandaan. It turned out good naman dahil nag-enjoy kaming lahat sa pagluluto, paglalaro ng baraha, kulitan, usapan at siyempre inuman. For the swimming and beach aspect, slight ko lang naenjoy dahil sa buwis buhay na inuman hehe. This was the first time I experienced to sleep on my own vomit (wahaha kadiri lang!). At dahil sa inumang 'yun tinamaan ako ng matinding hangover kaya nawalan na ko ng lakas na umaura at magbabad sa karagatan. =]

I have no regrets naman sa nagyaring inuman kasi everytime na malalasing ako, lumalabas 'yung tunay na ako. Walang holdback. Walang pretense. Walang kyime. and it feels so gooooood and masaya ako. =] Sana lang matutunan ko 'yung maging masaya at maging ako kahit na walang alak. Sana.. At siyempre more gala and outing pa. Enjoy enjoy life lang muna.

Oh siya antok na ko, guwnite! =]