THE PHOTOGRAPHER

Petiks day today. Hindi dahil sa wala kaming boss, wala na talaga ko gagawin. As usual I resorted to cyberslacking. Habang naghahalukay nang kung anu-ano sa cyberspace, searching for random images, I landed at BJ Pascual’s blog. That name sounds familiar to me. Parang nabasa ko na name niya before but I don’t know who really is. As I remember he’s a photographer. A successful one.

I browsed his posts and I was captivated by his shots. Celebrity photographer pala siya. May buhay ‘yung mga kuha. Kasi kahit ‘yang nakapark na bulok na truck na 'yan parang may gustong sabihin. Nagiging artistic. Kuha pala niya niyan.

Nafrustrate na naman tuloy ako haha. Being a photographer is one of my frustrations. It’s like I want to make a story in every click of the shutter. Appreciate any subject and show beauty even in chaos and disfigurement. Feeling ko mas maeexpress ko ‘yung sarili ko. And I will surely be enjoying doing this.

Siyempre hindi mwawala ang fantasy ko to do a photoshoot with good looking people. Specially kung ang tema ay mala-bench body or cosmo bachelors. Kahit minimal lang ang bayad okay lang sakin haha.

Well, seriously I have plans of taking photography class kaso wala pa talagang budget. Camera palang, parang ilang taon ko pang pag-iipunan. Sponsors? Kahit used camera basta working tumatanggap ako haha. And sana pag may bonggang camera na ‘ko maturuan din ako ni BJ ng photography techniques. =]

AUGUST

It's been a looooooooong time na hindi ako nakapagsulat sa blogelya ko. Bakit nga ba? Una, wala na akong matinong internet connection, pangalawa busy busyhan daw ako at pangatlo tinatamad lang ang mga daliri ko na i'type at proseso ang laman ng isip ko. Namiss ko blogosphere lalo na 'yung mga iilan kong readers at followers na nakakaututang dila ko. Sana andito pa rin sila. =]

So far so good pa naman ako. Pero not that good ata. August is a very good month for me. Aside sa maraming holidays ang buwan na ito this year, every August, I am blessed to celebrate another year of my life. Kasabay ko pang nagcecelebrate si Madonna at ate Vanessa Carlton haha. So this year, inenjoy ko talaga ang araw ko. We went to Bohol at tumakas muna sa buhay ko sa kalakhang Maynila. Naging okay naman ang lahat, kasama ko si ermats at ang friend kong si Heidi kaso absent si partner. Haist. Pero ganun talaga eh. Tinuon ko na lang ang atensyon ko sa buwis buhay na snorkeling na yan at underwater  pictures. Sa ngalan ng pictures naka-isang pitsel ata akong tubig dagat na pumasok sa kung saan saang butas ng ulo ko. Di naman ako takot sa tubig pero pag hindi na nararamdaman ng paa ko ang seafloor nag-aauto play ang panic attack sa system ko. Kaya siguro hindi ako natutong lumangoy. =D

I feel August is a special month for me. Ganun siguro talaga pag birth month mo. Kahit medyo strange ang pakiramdam ko ngayon at a bit paranoid, August will remain special for me.

CluT tE ReD

Ang daming laman ng ulo ko ngayon pero I can't collate them together to make a good post. Too many topics pero walang katawan. I don't how to elaborate pero gusto kong ilabas. Pero sige na nga. I'll try.

Topic 1:

How can you assess kung happy ka pa sa work mo? Actually hindi ko nga alam. I like the work atmosphere (sometimes hindi masyado haha), okay at masaya kami ng mga katrabaho ko and I have a good boss. Ang ayoko lang 'yung sahod haha. Saka maliit lang 'yung nakikita kong room for improvement here. Parang pang bedspacer lang, u-belt style.

There are times kasi na pag-pinaguusapan na 'yung career parang lumulubog ako ng very light lang naman lalo na pag-usapang sweldo. Pwede bang next topic na lang? Haha.

Topic 2:

Will you pursue a friendship when you feel that its not healthy for the both of you? Now, I am not really comfortable with our set-up and I think ganun din siya. I am partnered and all I wanted is friendship. At alam niya 'yun. I  think he's just hopeful that one day things will turn on his favor kaya siguro he keeps on holding on.

I really like to make friends especially sa mga taong katulad ko. Feeling ko kasi hindi ako istranghero and we can relate to each other. I'm so thankful naman nung nakilala ko siya, and one of the things na pinasasalamatan ko is 'nung inintroduced niya ko sa circle of friends niya. Masaya silang kasama and i really enjoy their company. Napalapit na din ako sa kanila kaso kasi minsan I feel na ginagawa na niyang dahilan 'yung mga friends niya para pumayag ako sa gusto niya.

Topic 3:

Living inside the closet. Nasa loob pa rin ako ng aparador pero bukas na ang pinto haha. Hindi kasi kumpleto ang saya kapag nasusuffocate ka na ng naptalina. The hardest part eh 'yung umamin ka sa pamilya mo na mag-aapat na taon ko nang pinaghahandaan. Ang dami kasing nagiging limitasyon, ang daming pwedeng masaktan. Pero kailan pa Keso? Kailan pa?

Minsan sabi ko na lang sa sarili ko, kailan kaya ako icoconfront ng magulang ko at sasabihin saking, "Anak, wag ka sanang mabibigla, pero isa kang bakla.."

At sana nga, kahit sa anung paraan man nila matuklasan ang lihim ko, maging okay pa rin ang lahat. =']

Sampu!

We're turning 10 tomorrow. 10 months. haha. I can't help but get excited. Alam niyo naman siguro na sa ganitong mundo parang mabilisan lang ang mga bagay na ganyan. That's why I can say I'm proud of it. This is by far my longest relationship. And I'm looking forward for more months or probably years with him. =]

Dahil wala naman akong pending at para hindi mabagot sa kinauupuan ko, I made that number 10 above from a lyrics of a song. Ang cute kasi ng kanta para sa tenga ko and hopefully magustuhan din sana niya. I'll put that in a card form tapos ididikit ko sa tsokolate. Ayiee haha. For tomorrow we will be watching Hunger Games. Teka mukhang kay Katniss pala ako excited hehehe. Tapos nun dinner, tapos.. . tapos.. 'di ko pa din alam ang kasunod.  =]

Mango Bravo

Whenever I feel unwell (unwell meaning may topak, sumpong, masakit ang ulo, malungkot, bigo or frustrated) I crave for something to eat. Haist ang hirap magkontrol sa pagkain especially pag madalas dumalaw ang ganitong mga pakiramdam. Ngayon eto ang gusto ko... Mango Bravo! haha. Kahit isang buong cake lang, hindi naman lahat yan. =]

Iniimagine ko pa lang eating a slice of that cake, napapangiti na ko. Tapos dagdagan ng matapang at makremang kape. Ayan medyo nagiging okay na ko. Pero panandalian lang 'to. Kailangan ko 'yung tunay. Hahaha.

Food never fails me to feel okay. Kaso minsan hindi pangmatagalan ang effect. Teka. Parang may kulang. Pwede bang mag add-on? Kailangan ko ata ng kausap. Kausap para sa usapang wala lang. Kung ano lang ang pumasok sa utak. Hanggang sa matalo ng tamis ng cake at tunawin ng kape ang anumang 'di kaaya-ayang pakiramdam.

Times Like This

Woooooooooooaaahh! pwede sumigaw? haha. di ko alam why this day seemed toxic to me. Idagdag pa ang frequent visits ng mga raliyistang brain cells sa ulo ko. Ansakit. Amp. Advil please..

Whenever I get this feeling of being toxic, dinedemonyo na naman ako ng mga katanungan sa isip ko. "Ito ba ang gusto kong mangyari sa buhay ko?" o kaya "Kung hindi ko gagawin ngayon, kailan pa?". Naks. Seryoseryosohan daw. Right now ang gusto ko muna ay mag-unwind ng bongga. Kaso nakakalungkot naman mag-unwind mag-isa. Karamihan ng isinasama ko, kung walang oras, walang pera haha. Amp. Sawa na nga ako actually magtampo sa kanila pag 'di sila nakakasama. Iniintindi ko na lang. =]

Sana naman before matapos ang work day na ito, nawa'y mawala ang sakit ng ulo ko at maging masaya ang aking mundo haha. Looking forward na lang for a good dinner at magandang aura sa gym maya. lol!

Bissextile Day

Yesterday, February 29, 2012, kahit marami akong pagod galing sa maalinsangang fieldwork I still decided to meet kulot. Siyempre naman. Date mode uli kami and this time siya ang taya kaya pabor sa akin hehe. As usual kain muna kami then nagkulitan lang habang hinihintay ang 10pm na screening time ng The Devil Inside. Ewan ko ba kung bakit mas peg naming manood ng horror movies kesa sweet-sweetan. Last full show na kaya konti na lang ang tao, malakas na loob naming magholding hands at sandalan. =] 

The movie was good kaso bitin nga lang talaga. 'yung tipong "yun na 'yon? tapos na?". Kaya kahit ng roll na ang credits 'di pa din kami tumayo dahil baka may pahabol pa. After 5 minutes, wala na talaga. Kaya lumabas na kami. On our way out, tingin muna ako sa harap at likod. Clear. Then stole a kiss from my wako. Smack lang naman. 'Di nga lang sakto sa lips kasi mabilisan lang talaga haha.

Ako at si Kulot. =]

At pababa na kami mula sa tuktok ng mall when we noticed these two guys, siguro ung isa early 30's and the other one on his late 30's. Magkatabi bumaba sa escalator ahead of us. Though 'di sila magkaholding hands but we felt there's something between them talaga. Something sweet. Then I asked kulot, "tingin mo aabot kaya tayo ng ganyan?" "Sana.." sabi naman niya. Mixed emotions ako kasi I was expecting a sweeter reply, 'yung tipong "Di siguro.. siguro higit pa diyan" then tingin sa mata ko hahaha. Pero happy naman ako. Promise. =] Bagabag nga lang ako ng very light kasi nasabi niya sakin, "wako pagpray mo ako bukas, sana makapasa ako ng interview for Libya". Natahimik lang ako at tumango. Ayoko naman maging sagabal sa future niya. Dinapuan ako ng four seasons of loneliness. Pero kailangan kong intindihin. I know makakabuti naman 'yun sa kanya. I trust him. Kailangan ko lang siguro magadjust at sana andito pa siya sa unang taon naming dalawa. =']