2015

Di ko alam kung matutuwa ba ko sa darating na bagong taon. Siguro. O dapat lang. Kasi hindi ko naman talaga siya mapipigilan. Hindi naman siya hihinto para sa aking lang.

Feeling ko magiging mas challenging ang taon na ‘to. Kinakabahan ako. Natatakot. Siguro dahil naging masaya ko, pero sa pagdating ng panibagong taon, maari itong mawala. Siguro rin dahil kailangan ko nang sumubok ng mga bagay na hindi ako sanay.

Ang gusto ko lang sa huling araw ng taong 2014, maiwanan ko lahat ng worries ko, i-enjoy ang mga posibilidad ng pwedeng mangyari sa susunod na taon at sanayin ang sarili na mag-isip lang ng sapat. Tigilan na muna ang mga what ifs, at maging masaya na lang muna kung ano ang meron.

At sana ganun lang nga kadali lahat 'yun. Kasing dali ng pagkurap ng mata. Kasing dali ng paghinga.

Over & Under

Overwhelmed na ko sa work. Madalas nang nagkakasabay sabay yung functions ko. Hindi ko alam kung kaya ko naman talaga or nadedemotivate lang ako. Pero tingin kaya ko naman eh. Multitasker naman ako (?). It's just that I feel under compensated. I started working for a second function 18 months ago but still wala akong nararamdamang pagbabago aside from my additional workload. Oh well, may nabawas naman, kaso 'yung isa pa sa pinakanag-eenjoy akong ginawa. Ang pagtravel. Fieldwork. Madalas tuloy napapaisip ko if I am still working well or di ko na nagagawa ng maayos job ko. Pwede naman sanang sabihin. Sa previous assessment naman sakin, I'm working good naman daw. So ano kaya?

Ang direction ngayon ng company namin is towards rendering high fidelity experiences. Eh ako mismo feeling ko di ko naman 'to natatanggap ngayon sa company, kaya siguro feeling ko nabibigatan na rin ako.

Okay naman ako sa mga katrabaho ko. Masaya ko sa kanila. Mabait naman yung boss ko. Masyado lang kaya siyang busy? Pero 18 months na eh. Wala naman ata akong hinihintay. Over due na ata ang paghihintay ko. Hanggang sa career ba naman eh waiting in vain ako? Undervalued? Ewan. Thankful naman ako for new learning and experiences pero hindi naman sana puro ganun lang. Di ko naman maipangbabayad 'yan sa renta ng bahay, credit card bills at daily expenses ko.

May point naman siguro 'tong grievance ko noh? Hehe. Sorry dito ko pa lang kayang sabihin. Ewan ko kung bakit wala akong lakas ng loob. Mahina ako sa confrontation.Sabi ko na lang tapusin ko na lang hanggang end of the year which will mark my 5th year in the company. Galaw galaw na siguro ko. I need to move on. I need to support my sister na rin kasi for her schooling. Matanda na for work si erpats. Picture pa lang din ang dream house ko. I can't even buy a new quality laptop.

Plan A. Magaabroad na lang muna ko. Sana swertehin ako dun para makapag-ipon. Mag hosto kaya ako? Kaso over qualified ako hahaha. Jk. It's the other way around. :P

Plan B. Maghahanap na lang ako ng higher job offer dito sa Pinas. Hindi pa ko malalayo sa family ko. At sana ganun lang kadali 'yun. Pero hindi eh. Hindi. Sigh.

Eto na talaga ang tunay na buhay. Nasan na ba 'yung magiging katuwang ko? Haha. Don't worry di naman ako aasa sa'yo. Alam ko na may iba ka pa ring priorities. Okay na sakin na isa ka sa magiging inspirasyon ng pagsisikap ko. :) 'Yung kahit pagod na pagod ako, makita lang kitang okay at masaya, solb na ko. 'Yung maramdaman ko lang na masaya ka for having me, may oras ka sa akin at sure tayong dalawa na minamahal natin ang isa't isa, sapat na sakin 'yun.

Teka. Lovelife chapter na ata ang kuda ko. Next post na lang uli. Gumaan naman na pakiramdam ko kahit papaano. Tulog na muna ko. Goodnight. :')

Image Source: https://plus.google.com/+BrewerDigitalMarketing/about

ENTANGLED

Every beat feels so good

No words to explain

This blissful mood

A scalene of cruel chance

Now & yesterday

Gone out of hands

Love is what I'll fight for

Embrace me Now,

Don't let me go.

Espesyal

August. Dahil siguro ito 'yung birth month ko kaya espesyal para sa akin ang buwang ito. Pero ngayong taon, hindi lang siya espesyal. Maybe one of the most memorable.

This month, I personally met someone. We've been following each other on social media for more than a year or two prior to our meet up. Support buddies pa nga kami eh. Everything went well on our first meet up. Magaan ang loob ko sa kanya and I can say that time I already like him.

Nagkita pa kami uli for the second time. Mas komportable sa isa't isa. Masaya sa mga kwentuhang hindi ko na matandaan. All I can remember was I'm with him and he's with me. Happy. We spent the night together and it was so much special. At nasundan pa uli iyon. Sabi ko sa sarili ko, sakin na lang siya. There's something that makes him so special to me.

Kaso may mga bagay na planado na. Minsan nagiging komplikado ang hindi naman dapat. Alam ko naman bago pa 'yung second time kami nagkita may gusot na. Pero minsan lang ako makaramdam ng ganun. Sobrang sarap sa pakiramdam. Kaya I took the risk. Hopeful ako na pwede pa namang maging okay ang bagay bagay sa aming dalawa. Kung hindi man ngayon, siguro darating din ang tama naming panahon. :')

(My) LOVE & MISADVENTURE

Taking a risk. Enjoying the moment. Thankful. Hopeful. :')

Tuliro

What to write? Hmmm... Nothing in particular..

Gusto ko lang sana ng kausap. Or kahit makikinig lang. Di ko alam why i feel so emotional right now. Natrigger ata ito ng pagdating ng 2014. Siguro kasi ang dami ko pang gustong mangyari sa buhay. Marami pa ko gusto maexperience at matupad. Marami pang hindi natutupad.

Magulo utak ko ngayon. Sabi niya, gusto ko na ng bahay na may malaking banyo. Gusto ko ng trabahong tutupad sa mga pangarap ko. Gusto ko ng malaman ng pamilya ko kung ano ako. I want to be free. I want to help my family support my sister. Gusto kong maenjoy na parents ko 'yung pagtanda nila. Gusto kong magkaroon ng anak. Gusto kong maging tatay. Gusto ko magkaroon ng masayang lovelife. Gusto kong maging priority. I want someone who'll look after me. Someone I can look after too. Someone na mararamdaman ko na di ako mag-iisa. Gusto ko magkaroon ng magandang buhay, ng masayang buhay. I want to feel normal. I want a happy normal life.

Ang dami kong gusto pero parang mas marami atang mga holdbacks sa tabi ko. Takot ako mareject. I don't want to disappoint my family or loved ones. I'm afraid of risks. Ayoko na ng heartaches. Ayoko makasakit. Ayoko mapahiya. I don't want to be a failure. Parang mahirap makuha ang complete happiness. Maraming villains, wicked witches at obstacle course.

Next year, bente otso na ko. Malapit ng grumaduate ang edad ko sa mga numero ng kalendaryo. Pero parang kulang na kulang pa ng achievements ang buhay ko. Madalas pa rin 'yung mga gabing maraming tatakbong issues sa isip ko. Nights of emptiness and longing. Emptiness dahil di ko maintindihan ang nararamdaman ko? Longing for something na natunghayan ko lang sa buhay ng iba. Na sana, maranasan ko rin. Alam ko naging mabait naman akong tao.

But don't get me wrong. I feel blessed pa rin naman. Hay ang gulo ko, basta. Blessed in other ways. Hindi lang siguro sa paraang gusto ko. Hope mag-intertwine na lang yang mga ways na 'yan para lahat masaya. Kayo ng bahala Bro sa'kin ah. Hope this coming year would be a lot better. I'm not asking naman po for better things. I WANT A BETTER ME. A better me na mas malakas ang loob, mas matapang at mas matatag. Mas nag-iisip at less emotional. So please help me Bro. :')

dou.(b).ghnu.ts

Matagal akong nawala sa mundo ng blog. Ewan ko ba kasi bakit ang hirap mag-upload ng pics sa laptop ko kaya madalas kinatatamaran ko na magpost. Anyways, di tungkol diyan 'tong post ko. Kwento ko na..

It's his birthday. 7th of December. Di ko alam how to surprise him or kung ano 'yung pwede ko gawin to make him happy considering nasa Libya siya at andito ako sa Pinas. Our only communication is through twitter, fb and bbm. Walang calls o kahit skype. Tapos 2015 pa balik niya. Ang hirap pala.

I got out late sa office dahil may extra curricular activity pa kaming ginawa. I thought of buying a cake for him then picturan ko na lang saka ko ipadala sa kanya. Unfortunately, wala na ko naabutang cake (meron naman pero mukang di masarap at di attractive hehe) at biglang naisip ko ang doughnuts. We used to buy doughnuts before nung dito pa siya, kaya i thought may sentimental value ang doughnuts. So pinagana ko ang utak ko kung paano siyang magmumukang special and somewhat personalized. Salamat sa mga pink and glittery number candles na nadayo ko pa sa kung saang branch ng nbs at photo editor sa phone ko. Poof! 'Yan ang kinalabasan. So I posted the pic on twitter and I got excited kung ano magiging reaction niya. He favorited it and message me naman. Kaso parang may kulang. Actually hindi ko rin alam kung ano. Because of that, every now and then I checked his fb timeline. Mukang wala ata dun 'yung hinahanap ko.

Dahil sa kahahanap ng di ko alam, bumagsak ako dito sa isa sa mga wall posts niya.

Bigla lang ako napaisip. Ako ba 'to? Di kasi baby ang tawagan namin. This was posted 2 days before his birthday kaya inisip ko, may ginawa ba kong something two days ago? Wala ako maalala e. So I browsed the comments under that post, and this comment below got my attention.

Bigla may sumipang kung ano sa dibdib ko na mas malakas pa sa espresso shots. Pero kinalma ko pa rin ang sarili ko. I checked the other comments and there are few likes kasama yang message na yan. Then I wonder kung sino ang naglike baka kasi common friend lang nila. Pero hindi pala. It was him. So.. mula ng mabasa ko yan kanina hanggang ngayon di pa rin ako mapakali. Am I acting normal? O praning lang ako? Gusto ko sanang itanong kaso ayoko naman umepal muna sa special day niya. Haay. Ako ata ang nasurprise sa ginawa ko. Kung false alarm lang ito, sana pagising ko bukas, extinguished na itong sipa sa dibdib ko..

ANX·I·E·TY [ang-zahy-i-tee]

There she goes again. This queasy feeling. The feeling of being uptight and uneasy. I feel irritated for no reason. I want somebody to talk to but half of my mind tells me to just shut up and stay alone, listen to music and let the feeling fade. She's been visiting often lately. Disturbing me when I'm alone, especially before I sleep. I don't know why and what triggers her. I feel alone, i feel empty. But still, I must manage to be "happy".

Si Moreno Dad with Carpeted Chest

Sorry nakalubog siya diyan sa tubig. Siya yang may hawak ng bottle :p. He may not be that good looking pero malakas ang appeal niya lalo na when he plays with her daughter. Dagdag pogi points haha. Actually hindi siya sinasadya na mapasama diyan sa pic pero okay na rin, at least my souvenir. Di din naman siya ang main topic nitong post ko haha.

For almost four years I've been working dito sa company x, ngayon lang kami nagkatime mag-out of town as a team. Siyempre masaya. More than two months ata itong pinaghandaan. It turned out good naman dahil nag-enjoy kaming lahat sa pagluluto, paglalaro ng baraha, kulitan, usapan at siyempre inuman. For the swimming and beach aspect, slight ko lang naenjoy dahil sa buwis buhay na inuman hehe. This was the first time I experienced to sleep on my own vomit (wahaha kadiri lang!). At dahil sa inumang 'yun tinamaan ako ng matinding hangover kaya nawalan na ko ng lakas na umaura at magbabad sa karagatan. =]

I have no regrets naman sa nagyaring inuman kasi everytime na malalasing ako, lumalabas 'yung tunay na ako. Walang holdback. Walang pretense. Walang kyime. and it feels so gooooood and masaya ako. =] Sana lang matutunan ko 'yung maging masaya at maging ako kahit na walang alak. Sana.. At siyempre more gala and outing pa. Enjoy enjoy life lang muna.

Oh siya antok na ko, guwnite! =]

Tampisaw!

Just had a summer getaway in Guimaras last week. Kahit dalawa lang kami ni officemate napush naman ang lakad. Okay naman ang beach but not as I expected, kala ko maraming aura makikita. Maliit lang ang shoreline kaya walang chance maglakad lakad. So quickie swim lang ang nagawa ko dahil na rin sa nagngangalit na sinag ni haring araw at isa pa hindi naman talaga ko marunong lumangoy. Siyempre talikodgenic lang ang peg ko at baka kumaway ang bloated ab at bilbil. =]

FATHER & SON

While we were waiting for my sister this afternoon, this scene caught my attention.

It's kinda cute for me. And I hope someday, It will be me and my kid. =]

WALLFLOWER

Last Sunday, I got a chance to watch this nice movie. Actually I have a copy of the book kaso nga lang hindi ko alam kung bakit tinamad akong basahin siya, kaya napunta sa hiraman at inabutan na ng showing sa sinehan. Kala ko 'nung una boring din 'yung movie pero hindi pala. Okay ang cast, ganda ng story. Nakakabata ng feeling, and siyempre 'di ko maiwasan magkaroon ng regrets sa mga bagay na hindi ko nagawa when I was younger. Hindi ko na siya ikukuwento, try to watch it or read the book na lang. Masusulit naman ang time mo. =]

Bakit nga ba wallflower? At first malabo pa sa utak ko kung ano ang ibig sabihin niyan. Para sakin eto 'yung taong parang palamuti lang na hindi kapansin-pansin. When I googled the meaning of this eto ang sabi from urban dictionary - 1. a type of loner. seemingly shy folks who no one really knows. often some of the most interesting people if one actually talks to them. cute. 2. Someone who isn't necessarily shy, but never really tells you a lot about themselves. They observe almost everything and listen to everything you have to say without criticizing or judging. These people are often the most sincere, kind, and wonderfully interesting people, yet fail to be attractive to the opposite sex for some reason.

Bigla ako napaisip, Am I a Wallflower? Oo, sabi ng utak ko. At most instances naman, I feel unnoticed, tipong andiyan lang madalas sa background. Looks boring. Thanks to all the people na tunay na nakakakilala sa akin. Pero meron ba talagang perks ang pagiging wallflower? In my case siguro, they see me as the innocent one, tipong mabait at walang kalokohan sa buhay. Pabor sakin kaso minsan hindi rin. Another thing is that I am emotionally and intellectually honed understanding other things and other people. Feeling ko lang naman hehe. Pero the sad part is that, when you are always the one who understands but oftentimes misundertood. Sigh. Meron pa ba? Wala na ko maisip pang perks. Ikaw, wallflower ka ba?

Bigo.

Waaaaaaaaaaahhh.. Loser ako sa mga kaganapang ito. Kahit isa man lang wala akong napuntahan. Nauna na ang Bench Universe. Wala kasi akong mahilang kasama kaya nganga lang for 2 nights of their show. Sayang R-18 pa naman haha. Kaya ayun google na lang ako ng mga pics from the show.

Ngayon, September 17. Sabay ang Cosmo Bachelor Bash at concert ng Maroon 5.  I’m not that positive naman na makapunta sa Cosmo dahil ilang pa ko umatend ng ganitong event. Baka lang kasi magkaroon ako ng lakas ng loob hehe. For Maroon 5, aside that this is one of my favourite bands, gusto ko namang makita sa tunay na buhay si Adam Levine. Para kasing ang yummy yummy niya wahaha. Lakas pa ng sex appeal. Kaso lahat ng ito’y magiging alala na lang =[. Wala kasi ko nakuhanan ng tickets. Wala ding nagbigay. Aww.

Last chance ko na ang UAAP cheering competition pero hanggang ngayon wala pa rin ako ticket. Parang ‘di ko na kayang pumiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiila ng sobrang aga at makipagsiksikan on the day of event just like the old times. I feel old for this event. Pero mukhang mag-eenjoy pa naman ako kaya keri lang hehe. At kung sino man ang pwede bilan (okay lang may patong basta wag lang bwakaw makatubo) or magbigay ng ticket diyan, tweet niyo lang ako @akosikeso =].

Grandparents Day

Last week pala ay Grandparents day. Di ko lang sure what’s the exact date hehe. Salamat kay tita Charo for their tribute episode for grandparents. The story is touching. The story is about the lolas who are competing with each other to be the best lola. Pag nagkaroon ka raw pala ng apo, it’s like having your own child at kung minsan mas higit pa. Mas pampered, mas spoiled. Siguro namimiss nila ‘yung mga times na bata pa ‘yung mga anak nila. I guess they are longing for that feeling na may nilalaro sila, may nilalambing, may niyayakap-yakap, hinahalik-halikan na hindi na nila magawa sa mga anak nila dahil ‘di na sila bata.

Sabi ni ermats, isa raw ako sa paboritong apo ni lolo at lola (erpats & ermats ni ermats). Unfortunately, hindi ko na naabutan ang lolo ko ‘nung lumaki ako kaya ‘di ko masyado matandaan. Kay lola, naramdaman ko namang paborito ako. And even she already passed, isa ko sa mga piling apo na dinadalaw niya sa panaginip hehe. Ulila na ko sa lolos at lolas. Nakakamiss sila.

Balik kay tita Charo. Nang matapos ko ung episode na ‘yun, narealize ko na gusto kong bigyan ng apo yung parents ko, ‘di dahil sa gusto ko rin magkaanak kundi dahil gusto kong ipadama uli sa kanila ‘yung feeling na meron silang inaalagaan, nilalaro, at yung simple yet naguumapaw na kasiyahan sa pagmamahal ng isang bata.

Kaso ang malaking katanungan, PAANO at KANINO?? Masyado pa siguro matagal kung ipauubaya ko ‘to sa kapatid ko na katorse anyos pa lang haha. Siguro, habang iniisip ko kung paano maisasakatuparan ‘yan, what I can do for now is show to my parents how thankful I am for having them, and give the love back and make them feel that they are still needed even I’m a grown-up. =’]

THE PHOTOGRAPHER

Petiks day today. Hindi dahil sa wala kaming boss, wala na talaga ko gagawin. As usual I resorted to cyberslacking. Habang naghahalukay nang kung anu-ano sa cyberspace, searching for random images, I landed at BJ Pascual’s blog. That name sounds familiar to me. Parang nabasa ko na name niya before but I don’t know who really is. As I remember he’s a photographer. A successful one.

I browsed his posts and I was captivated by his shots. Celebrity photographer pala siya. May buhay ‘yung mga kuha. Kasi kahit ‘yang nakapark na bulok na truck na 'yan parang may gustong sabihin. Nagiging artistic. Kuha pala niya niyan.

Nafrustrate na naman tuloy ako haha. Being a photographer is one of my frustrations. It’s like I want to make a story in every click of the shutter. Appreciate any subject and show beauty even in chaos and disfigurement. Feeling ko mas maeexpress ko ‘yung sarili ko. And I will surely be enjoying doing this.

Siyempre hindi mwawala ang fantasy ko to do a photoshoot with good looking people. Specially kung ang tema ay mala-bench body or cosmo bachelors. Kahit minimal lang ang bayad okay lang sakin haha.

Well, seriously I have plans of taking photography class kaso wala pa talagang budget. Camera palang, parang ilang taon ko pang pag-iipunan. Sponsors? Kahit used camera basta working tumatanggap ako haha. And sana pag may bonggang camera na ‘ko maturuan din ako ni BJ ng photography techniques. =]

AUGUST

It's been a looooooooong time na hindi ako nakapagsulat sa blogelya ko. Bakit nga ba? Una, wala na akong matinong internet connection, pangalawa busy busyhan daw ako at pangatlo tinatamad lang ang mga daliri ko na i'type at proseso ang laman ng isip ko. Namiss ko blogosphere lalo na 'yung mga iilan kong readers at followers na nakakaututang dila ko. Sana andito pa rin sila. =]

So far so good pa naman ako. Pero not that good ata. August is a very good month for me. Aside sa maraming holidays ang buwan na ito this year, every August, I am blessed to celebrate another year of my life. Kasabay ko pang nagcecelebrate si Madonna at ate Vanessa Carlton haha. So this year, inenjoy ko talaga ang araw ko. We went to Bohol at tumakas muna sa buhay ko sa kalakhang Maynila. Naging okay naman ang lahat, kasama ko si ermats at ang friend kong si Heidi kaso absent si partner. Haist. Pero ganun talaga eh. Tinuon ko na lang ang atensyon ko sa buwis buhay na snorkeling na yan at underwater  pictures. Sa ngalan ng pictures naka-isang pitsel ata akong tubig dagat na pumasok sa kung saan saang butas ng ulo ko. Di naman ako takot sa tubig pero pag hindi na nararamdaman ng paa ko ang seafloor nag-aauto play ang panic attack sa system ko. Kaya siguro hindi ako natutong lumangoy. =D

I feel August is a special month for me. Ganun siguro talaga pag birth month mo. Kahit medyo strange ang pakiramdam ko ngayon at a bit paranoid, August will remain special for me.

CluT tE ReD

Ang daming laman ng ulo ko ngayon pero I can't collate them together to make a good post. Too many topics pero walang katawan. I don't how to elaborate pero gusto kong ilabas. Pero sige na nga. I'll try.

Topic 1:

How can you assess kung happy ka pa sa work mo? Actually hindi ko nga alam. I like the work atmosphere (sometimes hindi masyado haha), okay at masaya kami ng mga katrabaho ko and I have a good boss. Ang ayoko lang 'yung sahod haha. Saka maliit lang 'yung nakikita kong room for improvement here. Parang pang bedspacer lang, u-belt style.

There are times kasi na pag-pinaguusapan na 'yung career parang lumulubog ako ng very light lang naman lalo na pag-usapang sweldo. Pwede bang next topic na lang? Haha.

Topic 2:

Will you pursue a friendship when you feel that its not healthy for the both of you? Now, I am not really comfortable with our set-up and I think ganun din siya. I am partnered and all I wanted is friendship. At alam niya 'yun. I  think he's just hopeful that one day things will turn on his favor kaya siguro he keeps on holding on.

I really like to make friends especially sa mga taong katulad ko. Feeling ko kasi hindi ako istranghero and we can relate to each other. I'm so thankful naman nung nakilala ko siya, and one of the things na pinasasalamatan ko is 'nung inintroduced niya ko sa circle of friends niya. Masaya silang kasama and i really enjoy their company. Napalapit na din ako sa kanila kaso kasi minsan I feel na ginagawa na niyang dahilan 'yung mga friends niya para pumayag ako sa gusto niya.

Topic 3:

Living inside the closet. Nasa loob pa rin ako ng aparador pero bukas na ang pinto haha. Hindi kasi kumpleto ang saya kapag nasusuffocate ka na ng naptalina. The hardest part eh 'yung umamin ka sa pamilya mo na mag-aapat na taon ko nang pinaghahandaan. Ang dami kasing nagiging limitasyon, ang daming pwedeng masaktan. Pero kailan pa Keso? Kailan pa?

Minsan sabi ko na lang sa sarili ko, kailan kaya ako icoconfront ng magulang ko at sasabihin saking, "Anak, wag ka sanang mabibigla, pero isa kang bakla.."

At sana nga, kahit sa anung paraan man nila matuklasan ang lihim ko, maging okay pa rin ang lahat. =']

Sampu!

We're turning 10 tomorrow. 10 months. haha. I can't help but get excited. Alam niyo naman siguro na sa ganitong mundo parang mabilisan lang ang mga bagay na ganyan. That's why I can say I'm proud of it. This is by far my longest relationship. And I'm looking forward for more months or probably years with him. =]

Dahil wala naman akong pending at para hindi mabagot sa kinauupuan ko, I made that number 10 above from a lyrics of a song. Ang cute kasi ng kanta para sa tenga ko and hopefully magustuhan din sana niya. I'll put that in a card form tapos ididikit ko sa tsokolate. Ayiee haha. For tomorrow we will be watching Hunger Games. Teka mukhang kay Katniss pala ako excited hehehe. Tapos nun dinner, tapos.. . tapos.. 'di ko pa din alam ang kasunod.  =]

Mango Bravo

Whenever I feel unwell (unwell meaning may topak, sumpong, masakit ang ulo, malungkot, bigo or frustrated) I crave for something to eat. Haist ang hirap magkontrol sa pagkain especially pag madalas dumalaw ang ganitong mga pakiramdam. Ngayon eto ang gusto ko... Mango Bravo! haha. Kahit isang buong cake lang, hindi naman lahat yan. =]

Iniimagine ko pa lang eating a slice of that cake, napapangiti na ko. Tapos dagdagan ng matapang at makremang kape. Ayan medyo nagiging okay na ko. Pero panandalian lang 'to. Kailangan ko 'yung tunay. Hahaha.

Food never fails me to feel okay. Kaso minsan hindi pangmatagalan ang effect. Teka. Parang may kulang. Pwede bang mag add-on? Kailangan ko ata ng kausap. Kausap para sa usapang wala lang. Kung ano lang ang pumasok sa utak. Hanggang sa matalo ng tamis ng cake at tunawin ng kape ang anumang 'di kaaya-ayang pakiramdam.

Times Like This

Woooooooooooaaahh! pwede sumigaw? haha. di ko alam why this day seemed toxic to me. Idagdag pa ang frequent visits ng mga raliyistang brain cells sa ulo ko. Ansakit. Amp. Advil please..

Whenever I get this feeling of being toxic, dinedemonyo na naman ako ng mga katanungan sa isip ko. "Ito ba ang gusto kong mangyari sa buhay ko?" o kaya "Kung hindi ko gagawin ngayon, kailan pa?". Naks. Seryoseryosohan daw. Right now ang gusto ko muna ay mag-unwind ng bongga. Kaso nakakalungkot naman mag-unwind mag-isa. Karamihan ng isinasama ko, kung walang oras, walang pera haha. Amp. Sawa na nga ako actually magtampo sa kanila pag 'di sila nakakasama. Iniintindi ko na lang. =]

Sana naman before matapos ang work day na ito, nawa'y mawala ang sakit ng ulo ko at maging masaya ang aking mundo haha. Looking forward na lang for a good dinner at magandang aura sa gym maya. lol!